ایشان مقدمات علوم اسلامی، ادبیات، حدیث و معقول را نزد پدر و استادان برجسته اصفهان فراگرفت. پس از رحلت پدر در سال ۱۱۳۵ ق، راهی نجف اشرف شد و از محضر بزرگانی چون سید محمد طباطبایی بروجردی و سید صدرالدین رضوی قمی بهره برد. دیری نپایید که در زمره دانشوران طراز اول زمان خویش قرار گرفت. سپس برای خدمت به جامعه شیعی، عازم بهبهان شد و سی سال در آن دیار به تدریس، اقامه جماعت، و ارشاد مردم همت گماشت.

ایشان در سال ۱۱۵۹ ق، به نجف بازگشت، اما فضای علمی آن زمان را خالی از نوآوری یافت؛ از این‌رو رهسپار کربلا شد و نهضت علمی و فرهنگی خود را در جوار بارگاه سیدالشهدا علیه‌السلام پی گرفت.

یکی از دستاوردهای سترگ علامه، پرورش شاگردانی گران‌مایه بود که بیش از سی تن از آنان به مقام مرجعیت نائل آمدند؛ توفیقی که نصیب شمار اندکی از عالمان شیعه شده است. از جمله شاگردان برجسته او می‌توان به علامه بحرالعلوم، میرزای قمی، ملامهدی نراقی و فرزندش ملا احمد نراقی اشاره کرد.

از ایشان بیش از هفتاد و سه عنوان اثر علمی در زمینه‌های فقه، اصول، رجال و حدیث برجای مانده که از جمله آن‌ها می‌توان به مصابیح الظلام فی شرح مفاتیح الشرایع، حاشیه بر الوافی و الفوائد الحائریه اشاره کرد.

نقل شده است که هرگاه برای زیارت به حرم مطهر سیدالشهدا علیه‌السلام مشرف می‌شد، نخست آستان کفش‌کن را می‌بوسید و چهره بر آن می‌سایید؛ آنگاه با خشوع و قلبی اشک‌بار وارد حرم می‌شد و در عزای حضرت، نهایت ادب و سوگ را به جای می‌آورد.

سرانجام این فقیه سترگ و عالم ربانی، پس از ۸۷ سال عمر پربرکت، در ۲۹ شوال سال ۱۲۰۵ هجری قمری، چشم از جهان فروبست و در پایین پای شهدای کربلا به خاک سپرده شد. روانش شاد و یادش جاودان